«А пад ранак Франак, Света сняцца… Аж па тры разы!..»

— Варшава. Стральцоўскі фестываль паэзіі «Вершы на асфальце». Размова пра літаратуру. А пытанні журналістаў (як паўсюль і заўсёды) пра палітыку, — піша Уладзімір Някляеў. — І сярод найпершых:

– Чаму вы ніяк не выказвайцеся пра сітуацыю ў палітычнымм асяродку эміграцыі?

– Бо не хачу.

– Чаму?

– Таму што не займаюся палітыкай. Займаюся літаратурай. Лічу, што ў ёй змагу зрабіць больш, чым у палітыцы.

– У такім разе маглі б выказацца пра палітыку як паэт.

Урэшце не стрываў. І ў другі дзень фестываля, які супаў з днём закаханых, выказаўся.

У кахання — імяніны!

Свята міжнародных мас.

А якая ў нас карціна?

Хто і як святкуе ў нас?

Хто як хоча, так і скача

Вольны танец змагара…

Наша Маша ў немцах плача —

Не хапае ёй дабра.

Каб суцешыць Машу, немцы

Прыкупляюць рускі газ.

Немцы ўсё-ткі іншаземцы,

Хоць не раз бывалі ў нас.

А ў другім канцы сусвету,

Зморшчыўшы сакратаў лоб,

«Як бы скінуць Свету гэту?» —

Думу думае Пракоп. —

Хто з лабастых беларусаў

Паспрыяць у тым гатоў?

Ці бясвусы Павел Вусаў,

Ці паголены Краўцоў?»

А ў краіне недалёкай

Пад касцёльны ціхі звон

У тузе па Сінявокай

Не засне ніяк Зянон.

Ён баіцца, што прысніцца

Трамп з імпічментам, але

Прылятае ў сны сініца

З флейтай Машы на крыле.

А пад ранак Франак, Света

Сняцца… Аж па тры разы!..

Ды яшчэ з кардэбалета

Процьма ўсякай драбязы!

Прэцца з енкам аб народзе

У палітыку балет!..

Ды стаіць на пераходзе

Пераходны кабінет.

Там, на самай верхатуры

Пад рэжымам секчы сук

Сеў былы міністр культуры…

Ён Зянону не сябрук.

Бабарыку не таварыш:

Той не ведае, чый Крым?..

З ім ні каву не запарыш —

Ні рэжым не скінеш з ім.

Але як у свеце крыку,

Дзе ў дуэце рык ды віск,

Разабрацца Бабарыку

Чый той Крым? І чый той Мінск?

Ці не лепш у гаме-тлуме

Гэты час не памаўчыць?..

Ну, тым больш, што ў мінскім ГУМе

Анічога не чуваць.

Хоць крычы, рычы на вуха:

«Слухай, што табе скажу!..» —

Толькі вецер коціць глуха

Завіруху праз мяжу.

Але нават праз стагоддзі,

Да Хрыста і па Хрысце,

Нашы мары аб свабодзе

Сцюжаю не замяце.

Не зумерзнуць іх вытокі,

Покуль свецяць над зямлёй

Нашы белыя аблокі,

Набрынялыя крывёй.

Аніхто не зробіць пусткі

З краю нашага ўсяго,

Покуль люд ёсць беларускі

З Божай верай у яго!

І не засцяць шлях ягоны

Зайздрасць, пыха, хіжасць, злосць…

Ён — караны й не скароны,

Ён — і Светы, і Зяноны,

Ён — мы ўсе!..

Калі мы ёсць.